Turledersamling hos Sota Sæter

Langs Røykjeskålsvatnet.
Langs Røykjeskålsvatnet. Foto: Maria Kampesæter Kleiven

Helga 6.-8. september var den årlige turledersamlinga for DNT Gudbrandsdalen. I år gikk turen til Sota Sæter i Skjåk. 

DNT Gudbrandsdalen spanderer kost og losji for turledere og styremedlemmer på den årlige turledersamlingen. Vi inviterer turledere til denne helga, for vi setter utrolig stor pris på arbeidet de legger ned for å bidra til aktiviteter i foreningen. 

På den årlige samlinga går vi naturligvis på turer. Det er sosialt og hyggelig, og en flott mulighet for å planlegge og diskutere turer og arbeidet med turprogrammet. 

Tur til Sottjønnin

Fredag kveld var det ankomst til Sota Sæter, som ligger idyllisk til innenfor Liavatnet. De fleste kom fredag, noen kom lørdag morgen. Etter en nydelig 3-retters middag med lokale råvarer tok vi kvelden. 

Lørdag morgen ledet Arnt Sveen an til dagens turmål, Sottjønnin. Stien går gjennom flott furuskog og fjellbjørkeskog, før vi nådde tregrensa. I høyden var det et beskjedent lag med nysnø. Vi hadde tidvis flott utsikt til Tundradalskyrkja, og vi fikk såvidt se Tverrådalskyrkja. Etter en pause ved ene bua ved Sottjønnin, tok vi fatt på returen. 

Arnt var vår turleder for helga, og hadde mange flotte historier og kunnskap om Sota og omegn. 

Etter vi var vel nede igjen, hadde vi en økt om turer og turprogrammet 2020. Mange gode innspill, og mange spennende turmål planlagt. 

Frist for å sende inn turer til neste års turprogram er i slutten av september. Har du innspill til turprogrammet, ta gjerne kontakt! 

På tur opp til Sottjønnin fredag.
På tur opp til Sottjønnin fredag. Foto: Helle Hovden
Foto: Maria Kampesæter Kleiven
Fotografering av Tundradalskyrkja.
Fotografering av Tundradalskyrkja. Foto: Maria Kampesæter Kleiven
Flott utsikt på veg tilbake fra Sottjønnin.
Flott utsikt på veg tilbake fra Sottjønnin. Foto: Maria Kampesæter Kleiven

Mysubutta søndag

Lørdag kveld ble avsluttet med en fantastisk "DNT+"-meny. En femretters middag, presentert av vert og kokk Ove Lilleengen.  

Søndag var vi klare for ny tur, i dag til Mysubytta, ei idyllisk setergrend vel 5 kilometer innenfor Sota Sæter. Vi fulgte stien langs elva innover, som er en del av naturstien inn til Mysubytta. Den går gjennom flott urskog og langs det breblå Røykeskålvatnet. Med sol og klart høstvær var det en fantastisk naturopplevelse. 
Etter en god og lang matpause ved setrene på Mysubytta, tok vi fatt på returen til Sota langs grusvegen. 

Takk for en flott helg med gode diskusjoner, ideer og turglede. Og en spesiell takk til Arnt Sveen for godt opplegg med historier og turer. Nå tar vi fatt på arbeidet med turprogrammet 2020 – og gleder oss til et nytt turår! :-)

(men vi har fortsatt mange flotte turer du kan være med på i år... Klikk her

Referent Maria Kampesæter Kleiven


Tverrådalskyrkja søndag.
Tverrådalskyrkja søndag. Foto: Nils Arne Haugen
FLott langs naturstien til Mysubytta.
FLott langs naturstien til Mysubytta. Foto: Maria Kampesæter Kleiven
Idyllisk skog langs Røykjeskålvatnet.
Idyllisk skog langs Røykjeskålvatnet. Foto: Maria Kampesæter Kleiven
Hvil i solsteiken ved Mysubytt-setrene.
Hvil i solsteiken ved Mysubytt-setrene. Foto: Nils Arne Haugen

Sota av Olav Aukrust 

Arnt leste opp diktet "Sota" av Olav Aukrust for oss lørdag, før vi drodlet rundt turer og turprogrammet. 

Det er ei sæter som heiter Sota,
og einsleg ligg ho i svarte audni.
Eg kom der veg-vill ein gong ved midnatt,
og myrke segner imot meg susa, ­
sev for vind uti straum rakte,
kragg og trollskog kraup og krakte ­
kryp og krek der til domedag.

*

Det var ei hildrande ungmøy-hulder
som sat budeigje på denne stulen.
Ho heldt med tvo, og det vart til våe, ­
ho fekk då nøgdi, til sist, av båe,
og dei fekk metta seg båe tvo.

Det hende noko der, langt attende.
Det small eit skot der ein gong ved midnatt.
I ormut otte låg ein og glødde,
han låg og lura, han låg og lødde ­
hin stupte då skotet small.

-----

Han kom til Sota ved midnatts-leite
og kravde løni for velgjort arbeid.
Han stengde døri, ho sløkte ljoset
- det rauta tungt gjenom fenafjoset ­
tvo hjarto dunde i natti nifs.

Han som skaut, var han Kristen Fange,
men han som stupte, fekk ingen spurt meir.
Han jaga fram gjenom natti, fullvåk,
han lengta mot hennar heite famntak ­
i tjønni søkktest han ende ned.  

Han fanst att sidan, i folkehugen ­
der flyt han upp or den svarte tjønni -­
og fer til kyrkje med fagert fylgje, ­
frå høgste Lomsegg lát Fangjen hylje
sin munnharp'-slått over ferdi ned.

Då dryp det blod or den svarte kista,
og som ei saud-soks er harpa stor, og
det syg og syg som på djupe vatn ­
høyr, ned frå Lomseggi fossar slåtten
som nemnest Fangen den dag i dag.

Nifs er slåtten hans Kristen Fange,
og svart er segn i som sjølve Sota;
som høgste Lomseggi ris ho bratt
imot himmelkvelv, og som tjønn ved natt
går ho ende ned i sitt helvit-djup.  

*

Kva dei tvau tala den siste natti
hev ingen høyrt um og ingen spurt um.
Kva løn, kva fagnad -kva lagnad fekk han?
- Og munnharp'-spelar og tulling gjekk han
og ho sat aldri på Sota meir.

*

Eg kom dit myrkrædd ein gong ved midnatt,
og segni gufsa frå gamle tuftom,
og det var nattgangar-vilt ved Sota,
og det var attgangar-stilt ved Sota,
og skoddi rå uppi høom rakte, ­
kragg og trollskog kraup og krakte ­
kryp og krek der til domedag.

Frå Himmelvarden, 1916.

Skrevet av Maria Kampesæter Kleiven 8. september 2019